Ik mocht ook mee want stel dat Luca niet zou blijven zitten. Ik had hem in een busje gezet met stuurtjes en hij vond het geweldig. Hij heeft flink goed gestuurd en ik denk niet dat hij ook nog heeft meegekregen dat het ding ronddraaide.
Toen de rit was afgelopen, moest ik Luca uit de bus trekken en vastbinden in de wandelwagen. Hij wilde er nog lang niet uit en was erg verdrietig.
Toen ging Fiona eendjes vangen: Met een lange stok met een haakje plastic eendjes uit een bak water vissen. Ze mocht drie eendjes vangen en dan een cadeautje uitkiezen. Hier zie je haar blije gezichtje toen ze het eerste eendje ving:
Luca verraste mij door zelf uit het tuigje en de wandelwagen te klimmen en plots naast me te staan. Gelukkig was hij niet weggelopen. Maar: Hij wilde ook eendjes vangen. Weer huilen en boos want hij moest weer in de wagen.
Fiona wilde niet in de kinderbotsautootjes maar wel in de mini-achtbaan! Verbazend hoe ze plots over haar angst heen was gekomen. Ik moest mee in de achtbaan want ze was nog geen 6 jaar dus Luca bleef bij een buurman wiens kinderen ook in de achtbaan gingen (nogmaals hartelijk dank buurman!). We mochten drie rondjes in de mini-achtbaan en Fiona vond het erg leuk.
Daarna gingen we suikerspin eten. Alhoewel ik de kleinste had gekocht, was hij toch van een enorm formaat:
Luca wilde perse de suikerspin alleen vast houden maar Fiona wilde hem samen vasthouden en dat gebeurde dan ook, dus Luca moest weer huilen:
Toen Fiona genoeg had gehad, mocht Luca de spin wel alleen vasthouden en ging hij op zijn gemakje zitten ervaren wat dit toch wel niet was:
Vervolgens mocht Fiona nog 1 keer eendjes vangen en gingen ze nog 1 keer samen in de draaimolen. Luca zat weer in het busje en Fiona op een paard.
